try another color:
try another fontsize: 60% 70% 80% 90%

Relatos de medo

Anatomía del Miedo

“ O meu pai chegaba do traballo ás dúas e media. Cando se atrasaba, a angustia instalábase na miña casa. Era un medo difuso, unha tensión que nos facía permanecer en silencio. A miña nai, sen dicir nada, asomábase unha e outra vez ao balcón para ver se o meu pai chegaba nun intento inútil de acurtar a ansiedade. Contaxiabámonos o medo uns a outros. Nunca houbo
violencia física. Eran só os gritos do meu pai, o seu xesto de furia sen motivo, a súa susceptibilidade imprevisible”


(Cita extraída de Anatomía del Miedo)
José Antonio Marina

Carta ao pai

“Hai pouco preguntáchesme por que dicía que che tiña medo.
Como de costume, non souben que contestarche, en parte precisamente, polo medo que me dás, e en parte porque son demasiados os detalles que fundamentan ese medo, moitos máis
dos que podería coordinar a medias mentres falo. A súa magnitude excede en moito tanto a miña memoria como o meu entendemento?”
(Carta Ao Pai) Frank Kafka.

O lobo

“O inverno de 1764 foi moi cru e os lobos adoecían de fame. Atacaban os campesiños atrasados, roldaban de noite ao redor das vivendas, ouveaban desde o solpor ata o amencer e asaltaban os cortellos. Circulou un ruxerruxe terrible. Falábase dun lobo colosal, de pelo gris, case branco; que devorara a dous nenos e o brazo dunha muller; matara a todos os mastíns da comarca e, saltando as tapias, uliscaba sen temor ningún baixo as portas. Ningún home deixou de sentilo resollar; o seu refolgo facía estremecer a chama das luces. Invadiu a provincia un pánico terrible. Ninguén saía de casa de noite nin á noitiña.
A escuridade parecía poboada en todas partes pola sombra daquela besta...”


(O lobo) Guy de Maupassant

Un bosque cheo de faias

“ Unha noite os postos da feira ambulante que hai onda o concello apareceron queimados, e uns encapuchados bateron nun señor magrebí que vendía alfombras pola rúa.
Todos os ataques eran iguais: catro ou cinco individuos coa cabeza rapada asaltaban no medio da noite a persoa que quixesen agredir. Case que sempre en moto e sempre coas cabezas rapadas. Había nazis soltos pola cidade. Por Galicia enteira... sabíao todo o mundo, non era ningún segredo. Unha mañá ao principio das vacacións, o centro aparecera sementado de follas con emblemas e frase xenófobas. Outro día un grupo de neonazis mallara un
rapaz, á porta dunha discoteca por negarse a erguer o brazo e saudar como eles lle ordenaban
...
Alexandre non puido dicir máis nada. Botouse a chorar. Sentou no sofá coa súa nai e chorou.
-Por que pasan estas cousas, mamá?
Ás veces pensamos que os pais coñecen todas as respostas. Ás veces pensamos que os pais deben coñecer todas as respostas. Pero ela garda silencio. Quizais porque para iso non hai resposta.”
(Un bosque cheo de faias) Francisco Castro

É o tempo do medo.

É o tempo do medo.
Nun mundo que prefire a seguridade á xustiza, hai
cada vez máis xente que aplaude o sacrificio da xustiza nos
altares da seguridade. Nas rúas das cidades celébranse as
cerimonias. Cada vez que un delincuente cae furado, a
sociedade sente alivio ante a enfermidade que a acosa. A
morte de cada mal vivente sorte efectos farmacéuticos
sobre os ben viventes. A palabra farmacias vén pharmakos,
que era o nome que daban os gregos ás vítimas humanas
dos sacrificios ofrendados aos deuses en tempos de crises.
O medo é a materia prima das prósperas industrias da
seguridade privada e do control social. Unha demanda firme
sostén o negocio. A demanda medra tanto ou máis que os
delitos que a xeran, e os expertos aseguran que así seguirá
sendo.
Florece o mercado das policías privadas e os cárceres
privados, mentres todos que máis, quen menos, ímonos
volvendo vixiantes do próximo e prisioneiros do medo.
Medo da muller á violencia do home e medo do home á
muller sen medo.
Medo aos ladróns, medo á policía.
Medo á porta sen pechaduda, ao tempo sen reloxo, aos
neno sen televisión.
Medo á noite sen pílulas para durmir e medo ao día sen
pílulas para espertar.
Medo á multitude, medo á soidade, medo ao que foi e ao
que puido ser, medo de morrer, medo de vivir...


Eduardo Galeano

O medo




O MEDO
Cando o corvo da noite se pousaba
nas derradeitas luces do solpor,
os meus ollos de neno
enchíanse de bágoas e de lóstregos.

O vento que fungaba nas vereas
era un home langrán envolto en brétema
cun fol ó lombo pra levar meniños.
Os albres semellaban
pantasmas de cabalos desbocados
agallopando os eidos.
Un medo que me viña das
raíces do mundo
tremíame no sangue.
Pasaba o xornaleiro asubiando
con dous luceiros prendidos na eixada,
i eu tiña medo.
Pasaba o cazador
con bafexantes cans
arrecendendo a toxos e carqueixas
i eu tiña medo.
Pasaban de ruada os fortes mozos
que voltaran da guerra tan contentes,
i eu tiña medo.

 Ao pasar ó meu lado e verme os ollos,
 alporizados, pasmos, decíanme:
―Non teñas medo‖,
a i eu tiña medo
 Soio cando chegaba ós meus ouvidos
 a doce voz de mel da miña vella,

  xa non tiña medo.

Agora non comprendo
como aquil ser cativo,
aquela vella nena tan endébel,
(nos eus ollos azures
había luces de amenceres novos)
podía escorrentar tan grande medo.
(O soño sulagado, 1955)

A ovella negra

“Nun afastado país existiu hai moitos anos unha Ovella
negra. Foi fusilada. Un século despois, o rabaño
arrepentido ergueulle unha estatua ecuestre que ficou moi
ben no parque.
Así, no sucesivo, cada vez que aparecían ovellas
negras eran rapidamente pasadas polas armas para que as
vindeiras xeracións de ovellas comúns e correntes puidesen
exercitarse tamén na escultura”.


( A ovella negra ) Augusto Monterroso.

Teño medo de te ver

Teño medo de te ver
necesidade de te ver
esperanza de te ver
desazóns de te ver.
Teño ganas de te atopar
preocupación de te achar
certidume de te achar
pobres dúbidas de te achar.
Teño urxencia de te oír
ledicia de te oír
boa sorte de te oír
e temores de te oír
ou sexa
resumindo
estou fodido
e radiante
quizais máis o primeiro
que o segundo
e tamén
viceversa.


(Viceversa). Mario Benedetti

uf que medo

 

“Era no 1972. Ficara cunha moza nun arrabalde de Praga, nun apartamento que nos prestaran. Dous días antes, durante todo un día, interrogárana sobre min. De modo que ela quería verme ás agachadas (temía que a seguiran en todo momento), para me dicir que preguntas lle fixeran e o que ela respondera. Se por casualidade me interrogaban, as miñas respostas serían idénticas ás súas. Era aínda unha rapaciña que apenas sabía do mundo. O interrogatorio trastornáraa e o medo, desde había tres días, remexíalle sen cesar as entrañas. Estaba moi pálida e saía constantemente, durante a nosa conversa, para ir ao cuarto de baño, ata o punto de que o ruído da auga que enchía a cisterna acompañou o noso encontro.

Coñecíaa desde había tempo. Era intelixente, aguda, sabía perfectamente controlar as súas emocións e ía sempre tan impecablemente vestida que o seu traxe, ao igual que o seu comportamento, non permitía entrever a mínima parcela de espido. Pero, de súpeto, o medo, coma un gran coitelo, racháraa.

O ruído da auga enchendo a cisterna do cuarto de baño, practicamente non paraba e eu vía aqueles ollos que me fitaban, cheos de anguria (dous ollos angustiados nun rostro sensato) e canto máis angustiados se puñan aqueles ollos, máis absurdo, estúpido, escandaloso, incomprensible eimposible de realizar, volvíase o meu desexo”.

 

(O xesto teatral do pintor) Milan Kundera

Distribuir contido