O obxectivo e determinar a concentración dunha base forte ( NaOH ) empregando un ácido forte ( HCl ) de concentración coñecida. Ademais do material deberemos prestar atención a montaxe dos aparellos e moi especialmente a cambio de cor do indicador ( fenolftaleína ) no momento que se alcanza o punto de equivalencia.
Para a obtención duns valores máis exactos pode ser necesario realizar a mesma práctica varias veces calculando logo o valor medio dos resultados obtidos descartando algún dos datos se difiren moito do resto.
Sublimación e resublimación do iodo
Unha sinxela experiencia para poder observar uns dos cambios de agregación da materia máis estraños, como é a sublimación e a sublimación regresiva. A razón da facilidade do proceso debémola buscar na debilidade das forza intramoleculares nas substancias apolares e a súa alta presión de vapor en puntos próximos a súa temperatura de fusión.
Os indicadores
A utilización de indicadores axeitados é un método aproximado para coñecer o pH dunha disolución, pero a súa principal aplicación é a determinación do punto final nunha valoración ácido-base. Deberemos coñecer os indicadores máis usuais, os seus cambios de cor e o intervalo de viraxe, que en definitiva determinarán o indicador máis axeitado a cada caso.
Solubilidade dos compostos covalentes
Comprobaremos a gran solubilidade do iodo, un cristal molecular, nun disolvente apolar como o tetracloruro de carbono e a súa insolubilidade nun disolvente polar como a auga. A razón e que no primeiro caso as interaccións soluto-disolvente son da mesma natureza e da mesma intensidade cas interaccións soluto-soluto e as de disolvente-disolvente previas a disolución.
Solubilidade dos compostos iónicos
A solubilidade dos compostos iónicos ( sulfato de cobre, neste caso) é moi alta en disolventes polares e practicamente inexistente nos disolventes apolares. A producción dun gran número de ións solvatados (hidratados no caso da auga) e as fortes interaccións entre os ións e as moléculas do disolvente polar consigue vencer as enerxías de rede. No caso da auga deberiamos ter en conta outro factor determinante no seu gran poder de disolución, a súa elevada constante dieléctrica.
Precipitación do PbI2
O poñer en contacto unha disolución de nitrato de chumbo (II) con outra de ioduro potásico observamos a formación dun precipitado de intenso cor amarelo, o ioduro de chumbo (II), un composto cunha baixa solubilidade. Se quecemos a disolución ata a solubilizar o precipitado e a deixamos arrefriar de novo observaremos un curioso fenómeno.
Obtención do cloruro de hidróxeno
Cunha sinxela montaxe e empregando substancias de uso común no laboratorio ( NaCl e H2SO4 ), podemos obter o ácido clorhídrico un dos ácidos máis habituais nas prácticas de laboratorio. Poderemos observar tamén unha das propiedades deste, como é a súa elevada solubilidade na auga, ata 500 veces o seu volume.
Obtención do amoníaco
Observaremos como a obtención do amoníaco baséase na reacción do óxido de calcio ( cal viva ) cunha sal como é o cloruro de amonio, obtendo ademais de amoníaco, cloruro de calcio e auga. Observaremos tamén a reacción do ácido clorhídrico co amoníaco dando lugar a formación dun gas branco e denso que pode chegar a cristalizar ; trátase de cristais de cloruro amónico.
Reaccións características dos ácidos cos metais
Poderemos observar algunhas das reaccións máis características, neste caso empregamos dous dos ácidos inorgánicos máis coñecidos como son o ác. clorhídrico e o nítrico, comprobaremos o desprendemento de gases e o aumento de temperatura.
Combustión do magnesio
Poderemos observar a combustión do magnesio. Unha reacción fortemente exotérmica e con unha chama moi viva, formándose unha cinza de cor branco (MgO2) Se recollemos esta cinza en auga obteremos o hidróxido de magnesio ( Mg(OH)2 ) .
