paidocentrismo

s.m. 1. Doutrina pedagóxica iniciada por Rousseau, que considera o alumno, como eixe arredor do cal xira todo o proceso educativo, e no que se deben desenvolver tódalas súas potencialidades, amparado na idea de que a infancia é unha etapa con características propias, non un tránsito cara ó desenvolvemento adulto. 2. Conxunto de métodos da ‘escola nova’ ou ‘escola activa’ centrados no educando.

Diccionario de Pedagoxia

Diccionario de Psicoloxía e Educación. Santiago de Compostela (1997)