Amaia Tomé Galardonada co premio Meniños...e as xeracións literarias que virán dende Viós.

Una alumna de Betanzos consigue el primer premio del concurso Cóntame un conto

La obra O libro secreto de Chris, de Amaia Tomé -alumna del Francisco Aguiar de Betanzos-, obtuvo el primer premio del concurso literario Cóntame un conto, organizado por la Fundación Meniños y patrocinado por Gadis y la librería Cascanueces de A Coruña, donde ayer se entregaron los galardones. Además, las obras O trasno viaxeiro, de Noemí Barros, y Brancas Nubes, de Daniela Rey se alzaron con los áccesit. La autora de la obra ganadora se llevó un lote de libros, un regalo sorpresa y la publicación digital del cuento.

La Opinión. A Coruña

O obra “O libro secreto de Chris”, de Amaia Tomé, alumna do Instituto Francisco Aguiar, foi galardoada co Primeiro Premio no Concurso Literario ‘Cóntame un conto’, da Fundación Meniños. Tamén, “O trasno viaxeiro”, de Noemí Barros e “Brancas Nubes”, de Daniela Rey, ámbalas alumnas do Instituto de Educación Secundaria de Viós, levaron o primeiro e segundo accésit, respectivamente.

A entrega de premios tivo lugar na Librería Cascanueces, e contou coa presenza do representante do xurado, Manuel Guisande, a directora de Meniños, Mónica Permuy e a representante de Gadisa, empresa patrocinadora do evento, Ana Lago.

Autores como María Canosa e Carlos López (Chinto), xunto con Manuel Guisande formaron o xurado, designado por Fundación Meniños, en colaboración cos patrocinadores do certame, Gadis e Librería Cascanueces, da Coruña. O concurso estivo aberto ao estudantado da ESO que presentase unha obra escrita en lingua galega, orixinal e inédita.

O premio consistiu na entrega de libros cedidos pola Librería Cascanueces, un Diploma e un agasallo sorpresa de Meniños, ademais da publicación da obra gañadora nas canles dixitais da Fundación.

O pasado 20 de novembro cumpriuse un cuarto de século da aprobación da Convención sobre os Dereitos do Neno e a Fundación Meniños quixo conmemorar este aniversario coa posta en marcha do primeiro Certame de Relatos ‘Cóntame un Conto’.

A Convención dos Dereitos do Neno (CDN)

A CDN, aprobada en 1989, aportou unha nova visión dos nenos e das nenas como suxeitos de dereitos que antes non existía. Os dereitos que recolle baséanse en catro principios fundamentais: a non discriminación; o interese superior do menor; o dereito á vida, á supervivencia e ao desenvolvemento; e a participación das persoas menores de idade en todas aquelas cuestión que as afecten.

Aínda que fican moitos retos pendentes no que se refire ao cumprimento de dereitos, nos 25 anos transcorridos, tamén se acadaron importantes logros en diferentes eidos. Porén, non podemos deixar de vixiar, cada día, o cumprimento dos dereitos dos menores.

 

27 de marzo. Doce remate trimestral,. Concurso de sobremesas francesas.

Éxito de participantes, de público asistente e, ao remate da mañá, de azucre en sangue.

Concours de dessert.

Merci beaucoup Pacucha, Laetitia, Laura.

¡Outra! ¡Outra! ¡Outra....!

Regreso da viaxe de 4º da ESO a Londres

      O avión retrasárase case dúas horas.  A información que proporcionaban os aeroportos a través das suas páxinas web non estaba moi actualizada.  As noticias que se sucedían eses días sobre o accidente nos Alpes introducían un plus de tensión na espera. As condicións meteorolóxicas do xoves en A Coruña facían temer aprazamento do vó ou desvío cara a Santiago....

     Pero, ao fin, os 58 alumnos e 4 profesores( José Antonio Varela, Chus Suárez, Elvira Charlín e Massiel Vera) participantes na viaxe a Londres arribaron  ao aeroporto de A Coruña.

      Nos seus rostros o cansazo dun longo día de viaxes e esperas  que seguían a uns intensos e frios días londinenses visitando museos ( British, Museo de Londres, National Gallery, Museo de Ciencias Naturales, Museo de Ciencias )e lugares importantes como o Teatro de Shakespeare ( The Globe ), Greenwich e asistindo a un Musical.

 

 

 

Francophonie. Loulou Otero_Laura Ferro

 

     Unha segunda conferencia para festexar a semana da Francofonía. Nesta ocasión quixemos coñecer Suíza, un país que Lourdes Otero, (Loulou) et Laura Ferro coñecen moi ben.

       Loulou marchou para alá aos 5 anos, estudou nas escolas públicas, traballou na fábrica de Suchard un verano e foi a primeira española a traballar na PTT Suiza. Viviu alí durante 35 anos e contounos os seus sentimentos por este país así como as súas inesquecibles vivencias.

     Laura acaba de rematar os seus estudos de Filoloxía Francesa e veu facer o Practicum ao Francisco Aguiar.

 

Merci d’avoir partagé avec nous votre amour pour la culture francophone.

 

NOTA DE REDACCIÓN:

NON ESQUEZADES QUE MAÑÁ, VENRES 27,  POÑEMOS UN DOCE BROCHE DE OURO  Á FRANCOPHONIE CO CONCURSO DE SOBREMESAS FRANCESAS  (daremos conta do evento...e dos doces... Mmmmmmmmmmm)

 

Iº CONCURSO DE "ESOPÍAS". Biblioteca "Sebastián Buedo Jiménez" do IES Francisco Aguiar

FICCIÓN (OU NON-FICCIÓN) COA CIENCIA:   A MAXIA DO NÚMERO π
 
 
A Biblioteca Sebastián Buedo Jiménez convoca o I Concurso de Esopías do IES Francisco Aguiar.


BASES

  1. Poderá participar calquera alumno matriculado no IES Francisco Aguiar.
  2. Os participantes presentarán unha esopía inédita, en castelán ou galego, segundo a guía que se acompaña nesta convocatoria, e tendo en conta a definición desta: Esopía é un relato, comentario ou poema, de aproximadamente 140 carácteres (tweet), onde cada palabra leva un número de letras igual ás sucesivas cifras do número π. A esopía terá un mínimo de cinco palabras. Admítense, en folla anexa, unha ilustración alusiva ao texto, con técnica gráfica libre.
  3. Establécense tres categorías nas que o xurado designará un gañador por categoría:  Alumnos de primeiro e segundo da ESO /  Alumnos de terceiro e cuarto da ESO, bacharelato e Ciclo Formativo.
  4. Os premios consistirán nun vale para mercar material informático, audiovisual, didáctico ou educativo.
  5. Os participantes, que poden presentar ata un máximo de 3 esopías, obterán a un único premio.
  6. Os premios poderán ser declarados desertos.
  7. O prazo de entrega remata o 17 de abril de 2015.
  8. As esopías, que deberán ser entregadas na Biblioteca, empregarán completamente cuberto o seguinte modelo descargable nesta ligazón.
  9. O xurado, designado polo Equipo da Biblioteca, estará integrado por distintos membros da comunidade educativa.
  10. A participación nesta convocatoria implica a aceptación das normas contidas nas presentes bases, así como a decisión do xurado que será inapelable.

 

***

 

   Esopía é un relato, comentario ou poema, de aproximadamente 140 caracteres (tweet), onde cada palabra leva un número de letras igual ás sucesivas cifras do número π.
   A esopía terá un mínimo de cinco palabras.
   A plantilla para facer esopías ten, entre espazos en branco e letras, 140 caracteres.
   Hai en total 24 palabras.
   As comas, puntos e comas, dous puntos, apóstrofos… poden ocupar un espazo en branco.
   Aínda quedan dous espazos para signos de interrogación ou exclamación, ao inicio ou ao final.

 

 
 

Plan Municipal de Prevención das Drogodependencias. Sesións con Juan Carlos Prados

Nestes días de remate do trimestre andamos atarefados no Aguiar con aspectos da formación do alumnado que, sen ser estrictamente curriculares, revisten unha importancia capital. Son, por tanto, un obxectivo importante do noso proxecto educativo.

Por esta razón cada ano o IES Francisco Aguiar participa no Plan Municipal de Prevención das Drogodependencias que se leva a cabo dende a Unidade de Prevención de Conductas Adictivas en colaboración coa Dirección Xeral de Innovación e Xestión da Saúde Pública da Consellería de Sanidade. Dende hai varios anos visítanos o psicólogo Juan Carlos Prados que realiza varias sesións con cada un dos grupos da ESO.

A primeira, que está a ter lugar nestes días ( 3º da ESO o mércores 25, 2º da ESO o martes 26, e 1º da ESO o venres 27), ten que ver coa xestión da emocións .  Á volta das vacacións no mes de abril, tratarase nunha nova sesión específicamente o tema das drogas.

 

 

Chegou aos nosos oídos..Amaia Tomé premio literario Fundación Meniños

 

concurso meniños_cartel premios_01.ai

    Chegou aos nosos oídos.... que a Fundación Meniños entregará este venres, día 27 de marzo, ás 18:00 horas, na Librería Cascanueces da Coruña os premios do I Concurso de Relatos Cóntame un Conto, un evento que nace para conmemorar o cuarto de século da aprobación da Convención sobre os Dereitos do Neno. O concurso estivo aberto ao estudantado de ESO que presentase unha obra escrita en lingua galega, orixinal e inédita.

 

     Neste acto, o representante do xurado, Manuel Guisande, xunto coa directora de Meniños, Mónica Permuy, e Ana Lago, en representación de Gadisa, farán entrega do Primeiro Premio do Concurso, así como de dous Accésits para outras dúas obras elixidas.  Unha das obras premiadas corresponde a unha alumna de 4º da ESO do Aguiar, AMAIA TOMÉ TOMÉ que, á penas regresada da viaxe a Londres, recollerá este premio polo seu traballo

 O premio consistirá na entrega de libros cedidos pola Librería Cascanueces, un Diploma e a publicación da obra gañadora nas canles dixitais da Fundación Meniños.

  A entrega celebrarase na Librería Cascanueces da Coruña, ás 18.00 horas, e a entrada é libre

 

 ¡NORABOA PARA AMAIA!

TODO UN ORGULLO CONTAR NO AGUIAR COA SÚA PRESENZA DISCRETA PERO ACTIVA E CREATIVA

En verso, como o castañeiro propoñía as adiviñas a Baltasar....Crónica da visita de Antonio Manuel Fraga

 Se estiveses, ben verías,

neste Francisco Aguiar,

cen rapaces afanados

toliños por preguntar

 

quen é ese Castañeiro

das palabras gorentosas,

 das castañas en abril

 e as historias máis fermosas;

 

de onde saíu ese Buto,

o zapateiro rosmón,

que inda tendo moi mal xenio

tenche moi bo corazón;

 

de onde ese neniño cego

tan afouto, tan valente,

que coa súa intelixencia

axudou a tanta xente;

 

e esas irmás Carabullo

malas e ruíns a rabiar

que dan gana de collelas

e poñelas a sachar;

 

e Matilde e Celidonio

e outros tantos personaxes

que nos contan unha historia

de ilusión e de coraxe,

 

dunha lúa que non cae,

dunha torta que namora ...

E despediron o autor

de mala gana xaora.

 

Oscar García

 

 

 

 

 

 

 

“TINOANDAINAS” OU “O PERIPATO DE BACHARELATO”

Crónica da camiñada Pontedeume - Betanzos do 17 de marzo de 2015

 

Unha das actividades que se veñen realizando no Instituto Francisco Aguiar dende anos atrás son as rutas de sendeirismo polo Camiño Inglés (unha das rutas do Camiño

de Santiago). Estas camiñadas ou andainas comezou a organizalas o profesor Constantino Chao, xa xubilado, e continúan realizándose da man de profesores como Luis

Gorrochategui, Pancho Sánchez, Carmen Suárez, Carlos Castellanos... Cada vez que hai noticia dalgunha, o alumnado de Bacharelato revoluciónase para entregar a

autorización a tempo e non perder tan ansiada praza (quizais, ao xeito dos peregrinos, para comprobar se o mito de “ofrecerse” ao apóstolo Santiago facendo o Camiño

promove un milagre que rescate algunha avaliación perdida...).

 Motivacións aparte, o certo é que se trata dunha actividade popular á que asistimos normalmente unha media de cincuenta alumnos, e en verdade a da camiñada é unha xornada

amena (aínda que o tempo non sempre acompaña) á que contribúen tanto os participantes como a paisaxe. Tampouco requiren un gran esforzo físico (iso si, algunhas maniotas

ou agujetas sempre vai haber...). Por outra parte, estas andainas son oportunidades de coñecer o Camiño Inglés cos seus lugares de paso, os seus monumentos e curiosidades;

e resulta que quizais non chegaríamos a descubrir esta parte do noso patrimonio de non ser a través desta actividade, organizada polo Instituto e cos compañeiros e compañeiras.

Resulta sen dúbida moito máis agradable facer o camiño de maneira colectiva que individualmente, de feito este é o maior incentivo para nós, ademais de que tamén se presenta

unha oportunidade para desconectar da dinámica do curso, as clases, os exames... (o famoso “desconecting!” de Pepe Dopico, se se me permite a mención).

 

Normalmente fanse dúas ou tres camiñadas cada curso: o anterior percorréronse as rutas Mesón do Bento - Betanzos (outubro de 2013) e Alvedro - Mesón do Bento (maio de

2014) e neste curso emprendemos o Camiño en Ferrol, facendo unha primeira etapa ata Pontedeume (o 7 de outubro de 2014) e nesta última ocasión a etapa Pontedeume -

Betanzos, un pouco máis curta.

 

Tal e como amosa o mapa e o gráfico da etapa, este é un tramo de costa, en cuxo percorrido, aínda

que atravesa montes, vilas e aldeas, pódese apreciar a forma da ría de Betanzos e o seu estado

(que se deteriorou anos atrás debido a unhas drenaxes que se fixeron, etc.).

 

Vendo a gráfica pódese apreciar que, dito claramente, comezamos “forte” a camiñada, ao subirmos

a costa de Breamo, parroquia de Pontedeume; pero logo o nivel normalízase, hai tamén grandes

baixadas e a ruta é suave, tampouco é extensa, xa que son só 21 km cando hai etapas do Camiño

que se achegan aos 30 km (máis ben no Camiño Francés).

 

O Camiño de Santiago tivo unha importancia clarísima tanto como ruta comercial como cultural,

artística, relixiosa, etc., e isto plásmase na profusión de aldeas e vilas ao longo del, aínda que tamén

seguramente o Camiño, nas súas orixes, se tivo que ir establecendo como vía de comunicación ao

pasar por núcleos de poboación que probablemente xa existirían no momento en que se

xeneralizaron as diferentes rutas do Camiño.

 

Nesta etapa que fixemos, os lugares principais son Pontedeume, Miño e Betanzos. Mentres que

Pontedeume e Betanzos son pequenas cidades ou vilas de orixe medieval, Miño é un núcleo urbano que se desenvolveu no último século a partir dunha aldea de pescadores e

agricultores, e hoxe en día é un sitio turístico de veraneo, polas súas praias.

 

De feito, chegamos a Miño sobre as 11:20 h (na hora do noso recreo...) e fomos ata unha das súas praias (a pequena), onde xantamos e descansamos ata as 14:00 h. Puidemos

deternos tanto tempo debido a que nos sobraba tempo para facermos a ruta, conque mellor aproveitamos a andaina. O sol tamén se nos manifestou (milagre, sen dúbida...) e

acompañounos por momentos durante o resto da tarde.

 

Retomamos o Camiño e chegamos dende Miño ata A Ponte do Porco, onde desemboca o río

Lambre, que nace nas montañas de Monfero, atravesa parte de Irixoa, Vilarmaior e

Paderne. O nome deste lugar débese, por unha parte, a que se atribúe a construción dunha ponte a

un dos condes de Andrade, familia aristocrática galega de gran relevancia política no século XIV e

parte do s. XV; e por outra parte tamén se fala dunha lenda en torno á figura de Nuno Freire de

Andrade, “o mao”. O que é verídico é que o xabaril, tamén coñecido como porco bravo, era un dos

símbolos heráldicos dos Andrade. Tamén destaca o nome de Fernán Pérez de Andrade “o bo”,

anterior a Nuno Freire de Andrade. Os seus nomes e a súa familia son importantes en tanto que

eran señores dunha boa parte de Galicia, en particular eran señores de Betanzos e Pontedeume e

tamén de áreas rurais como Monfero, que tamén estaba baixo a xurisdición dun mosteiro

cisterciense no que se conservan sepulcros dalgúns Andrade. Na igrexa de San Francisco de

Betanzos está o sepulcro de Fernán Pérez de Andrade. En Pontedeume existe o Torreón dos

Andrade e hai algúns castelos tamén por esta zona (Nogueirosa, Narahío..). Ante tanto dato é

evidente que o Camiño de Santiago esperta curiosidades sobre a Historia Medieval de Galicia

ineludiblemente. Ademais están as igrexas, moitas delas románicas, que se construíron ó longo do

Camiño.

 

Unha vez subida a costa que hai despois da Ponte do Porco, chegamos ata San Pantaleón das Viñas, tamén no municipio de Paderne, onde hai unha igrexa románica do século

XII. Outra tamén do mesmo estilo e do s. XII é a de San Martiño de Tiobre, en Betanzos Vello. Sen dúbida o Camiño Inglés é a ruta pola que mellor se chega a coñecer estes

lugares, pois quizais non teríamos a idea de exploralos en coche, máquina que tende máis ás urbes...

 

E unha vez máis, xorde a curiosidade ao preguntar sobre Betanzos Vello, lugar no que se di que se fundou a cidade de Betanzos, que despois se trasladou poucos quilómetros

máis abaixo debido a causas non dirimidas por completo, pero moitos apuntan que este traslado se produciu por mor dun incendio (de aí que non haxa restos do primeiro

asentamento).

 

Finalmente chegamos a Betanzos sobre as 16:30 h, lugar que tamén teríamos que visitar a fondo se non o coñecésemos de antemán, e que permite continuar co relato dos

Andrade e outras lendas, así como facer unha parada interesante, tomar algo para repor enerxías e facer balance dunha xornada de descubrimento do entorno próximo, pero non

menos importante nin máis estudado. En definitiva, exercicio físico moderado amenizado polas compañías, a anécdota e a paisaxe... E tamén cómpre dicir, por aquilo do

“peripato”, que en ocasións durante estas camiñadas houbo conversas de carácter filosófico con Gorrochategui, que tomou xunto con Pancho esa boa idea que tivo Tino Chao de

“poñer a andar” ao persoal, para espelirse das clases. Toda unha tradición no Instituto Francisco Aguiar, ademais de que hai unha ampla gama de rutas para percorrer, e é unha

boa forma de tomar contacto coa nosa contorna. Sen dúbida ningunha, é unha experiencia recomendable para toda persoa que se achegue a visitarnos.

 

 

23/MARZO/2015-Antonio González.BAC 2º D

 

Distribuir contido